Imagine Istanbul

İstanbul’da Bir Küçük Çocuğu Arayış

İstanbul’u Hayal Et.

Nehirlerin denize kavuştuğu,
Gemilerin açıldığı,
Trafiğin kükrediği,
Galata köprüsünde
Erkeklerin balık tuttuğu,
İnsanların
Cennet ve klimalar
İçin dua ettiği
İstanbul’da
Küçük bir çocuğu arıyorum.

Onun gözleri
Anlıyormusunuz ?
O güzellik ve korku
Beni büyüledi de ondan işte !

Gemiler limandan uzaklara açılır
Eller neşeyle alkış tutar
Güvercinler havalanır
Çabucak kaçıp saklanabilmek için
Ve bu şehirde günde 5 kere gelen
Mistik sesle birlikte.

Yılmaz’ın gözlerini
Çevreleyen
Güzellik ve korkuyu duyarım.

Ve Yılmaz gülünce
Rüzgarlar eser.
Kadınların eşarpları,
Uzun çarşafları
Kendinden geçmis dervişler gibi
Etraflarında dolanır.

Ve birisi
Galata’da
Arnavut kaldırımlı bir yolda yürür
Ve ben beni izleyen
Siyahlı o şekil
Olmak isterim.

Bir gület denize açılır,
Bir tanker süzülür
Denizlere ulaşabilmek için
Karadenizden Boğaza doğru süzülür.

Ben onu
Uçaktan gördüm.

Beverly Hills Bebek Kahvesinde
Sıkılmış ve boyalı kalabalıklar arasında
Fransız Parisinden alınmış
Sivri burunlu ayakkabılarıyla
Ve saçlarının kıvrımlarıyla oynayıp
Fısıldarken,
Herşey değişiyor
Ve ben artık nereye ait olduğumu
Bilmiyorum.

Güneş batarken
Gökyüzünün,
Her zaman pembe ve altın renkli olduğu
Bu şehri
Ebediyen içimde taşıyıp
Ayrılıyorum.

Ve herkesin söylenecek sözleri vardır
Ve herkes gününü kurtarmak için
İstanbul’lu o çocuğu aramak için
Konuşmak istiyor.

Onlar diyor ki,
Ben o çocuğu tanıyorum.
Ben o çocuğu
Daha dün gördüm
Babası
Çay satar
Ama şimdi çok uzaklarda
Buradaydı demin
Ama şimdi değil.
Belki yarın gelir
Belki 1 saate
Belki saat 1’de
Belki saat 10’da
Tanıyorum onu
Sen o yabancı kızsın
Sarı saçın ve mavi gözlerin var
Ve ben de o çocuğu bulman için.
Yardım edeceğim.
Hep öyle diyorlar
Hep öyle söylüyorlar
Kalabalık,Koro
Şarkı söylüyor.

(Translation by Hulya Oyman)

If you liked this story, please “digg it” or “fave it”

If you like this post, bookmark it!